Założone w 1948 roku Państwo Izraela w zamyśle miało stać się ojczyzną dla Żydów żyjących w diasporze rozproszonej po całym świecie. Obecnie trzy czwarte mieszkańców tego kraju to wyznawcy judaizmu. Znaczna ich część urodziła się już w swej nowej ojczyźnie. Pozostali pochodzą głównie z Europy i Ameryki Północnej. W zasadzie każda osoba narodowości żydowskiej może przyjechać do Izraela i uzyskać jego obywatelstwo. Chociaż patrząc z zewnątrz mówimy często w uproszczeniu o jednej kulturze w obrębie Państwa Izraelskiego, musimy mieć świadomość jej ogromnej różnorodności. Nie jest rzeczą możliwą, by w przeciągu nieco ponad pięćdziesięciu lat ludzie żyjący nieraz przez pokolenia w całkowicie odmiennych krajach świata w pełni się zasymilowani. Nawet religia judaistyczna, która przez tysiąclecia łączyła swych wyznawców jest wewnętrznie zróżnicowana poprzez schizmy. Podobnie język jakim na co dzień posługiwali się między sobą Żydzi w czasach rozproszenia nabrał wielu cech charakterystycznych dla rejonu świata, w jakim przyszło im przebywać.
Biorąc pod uwagę wyniki badań czytelnictwa z ostatniego roku, Polacy nie są zbyt zapalonymi czytelnikami książek. Porównując nasze zainteresowanie literaturą z Izraelem, wypadamy niezwykle blado. Okazuje się, że w tym niewielkim kraju poziom czytelnictwa jest bardzo wysoki. Połowa dorosłych sięga po przynajmniej jedną książkę miesięcznie. Zarówno proza jak i poezja najczęściej pisana jest w języku hebrajskim, który swą pozycję zaczął odzyskiwać od połowy dziewiętnastego wieku. Do najbardziej popularnych za granicą pisarzy tego kraju należy Amos Oz. W Polsce ukazało się kilka jego książek, które zdobyły bardzo przychylne recenzje. Jednym z najważniejszych wydarzeń rynku czytelniczego w Izraelu są odbywające się co roku w czerwcu targi. To tak zwany Tydzień Książki Hebrajskiej, na którym prezentowany jest dorobek pisarzy żydowskich z całego świata. Połączony jest on również z konkursem o najważniejszą i najbardziej prestiżową w dziedzinie literatury Nagrodę Sapira przyznawaną za stworzenie dzieł wyróżniających się swym kunsztem i doniosłością.
Na całym świecie zaobserwować możemy bardzo wiele rozmaitych systemów edukacji. Izrael wyróżnia się jednym z najdłuższych średnich okresów trwania nauki na kontynencie Azjatyckim. Łącznie, aby zyskać możliwość zdawania egzaminu dojrzałości należy ukończyć dwanaście klas. Obowiązek edukacji jest natomiast nałożony na wszystkie dzieci i młodzież w wieku od trzech do osiemnastu lat. Podobnie jak w Polsce obowiązuje trzystopniowy system kształcenia. Pierwszym etapem jest szkoła podstawowa trwająca sześć lat. Później młodzież uczęszcza do trzyletniej szkoły średniej. Ostatnim etapem jest trzyletnie liceum. Zatem izraelski system publicznego szkolnictwa świeckiego jest bardzo podobny do naszego. Natomiast w tym niewielkim kraju wyróżnić możemy jeszcze cztery rodzaje szkół. Ze względu na bardzo dużą rolę religii istnieją szkoły wychowujące uczniów w duchu konkretnego wyznania. Do tego typu doliczyć należy także te bardzo ortodoksyjne. Pozostają jeszcze szkoły komunalne, a także arabskie, z których korzysta głównie ta mniejszość narodowa.
